Definicja zgodności z Androidem 2.3

Zadbaj o dobrą organizację dzięki kolekcji Zapisuj i kategoryzuj treści zgodnie ze swoimi preferencjami.

Copyright © 2010, Google Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.
kompatybilność@android.com

Spis treści

1. Wstęp
2. Zasoby
3. Oprogramowanie
4. Kompatybilność opakowania aplikacji
5. Kompatybilność multimediów
6. Kompatybilność narzędzi programistycznych
7. Kompatybilność sprzętu
7.1. Wyświetlacz i grafika
7.2. Urządzenia wejściowe
7.3. Czujniki
7.4. Łączność danych
7.5. Kamery
7.6. Pamięć i przechowywanie
7.7. USB
8. Kompatybilność wydajności
9. Kompatybilność modelu bezpieczeństwa
10. Testowanie zgodności oprogramowania
11. Oprogramowanie do aktualizacji
12. Skontaktuj się z nami
Dodatek A — Procedura testowa Bluetooth

1. Wstęp

W tym dokumencie wymieniono wymagania, które muszą być spełnione, aby telefony komórkowe były kompatybilne z systemem Android 2.3.

Użycie słów „musi”, „nie wolno”, „wymagane”, „należy”, „nie powinno”, „powinien”, „nie powinno”, „zalecane”, „może” i „opcjonalnie” jest zgodne ze standardem IETF zdefiniowane w RFC2119 [ Zasoby, 1 ].

W tym dokumencie termin „realizator urządzenia” lub „wykonawca” to osoba lub organizacja opracowująca rozwiązanie sprzętowe/programowe z systemem Android 2.3. „Implementacja urządzenia” lub „implementacja” to tak opracowane rozwiązanie sprzętowo-programowe.

Aby można było uznać za zgodne z systemem Android 2.3, implementacje urządzeń MUSZĄ spełniać wymagania przedstawione w niniejszej definicji zgodności, w tym wszelkie dokumenty włączone przez odniesienie.

W przypadku, gdy ta definicja lub testy oprogramowania opisane w sekcji 10 są ciche, niejednoznaczne lub niekompletne, obowiązkiem osoby wdrażającej urządzenie jest zapewnienie zgodności z istniejącymi implementacjami. Z tego powodu projekt Android Open Source Project [ Resources, 3 ] jest zarówno referencyjną, jak i preferowaną implementacją systemu Android. Zachęcamy realizatorów urządzeń, aby w jak największym stopniu opierali swoje implementacje na „nadrzędnym” kodzie źródłowym dostępnym w ramach projektu Android Open Source Project. Chociaż niektóre komponenty można hipotetycznie zastąpić alternatywnymi implementacjami, ta praktyka jest zdecydowanie odradzana, ponieważ przejście testów oprogramowania stanie się znacznie trudniejsze. Odpowiedzialność za zapewnienie pełnej zgodności behawioralnej ze standardową implementacją Androida, w tym i poza pakietem testów zgodności, spoczywa na realizatorze. Na koniec zwróć uwagę, że niektóre zamiany i modyfikacje komponentów są wyraźnie zabronione przez ten dokument.

Należy pamiętać, że niniejsza definicja zgodności została wydana zgodnie z aktualizacją 2.3.3 do systemu Android, która ma poziom interfejsu API 10. Ta definicja jest przestarzała i zastępuje definicję zgodności dla wersji systemu Android 2.3 przed wersją 2.3.3. (Oznacza to, że wersje 2.3.1 i 2.3.2 są przestarzałe). Przyszłe urządzenia kompatybilne z systemem Android z systemem Android 2.3 MUSZĄ być dostarczane z wersją 2.3.3 lub nowszą.

2. Zasoby

  1. Poziomy wymagań IETF RFC2119: http://www.ietf.org/rfc/rfc2119.txt
  2. Przegląd programu zgodności z Androidem: http://source.android.com/compatibility/index.html
  3. Projekt Android Open Source: http://source.android.com/
  4. Definicje i dokumentacja API: http://developer.android.com/reference/packages.html
  5. Informacje o uprawnieniach Androida: http://developer.android.com/reference/android/Manifest.permission.html
  6. Odniesienie do android.os.Build: http://developer.android.com/reference/android/os/Build.html
  7. Dozwolone ciągi wersji Androida 2.3: http://source.android.com/compatibility/2.3/versions.html
  8. klasa android.webkit.WebView: http://developer.android.com/reference/android/webkit/WebView.html
  9. HTML5: http://www.whatwg.org/specs/web-apps/current-work/multipage/
  10. Funkcje offline HTML5: http://dev.w3.org/html5/spec/Overview.html#offline
  11. Tag wideo HTML5: http://dev.w3.org/html5/spec/Overview.html#video
  12. API geolokalizacji HTML5/W3C: http://www.w3.org/TR/geolocation-API/
  13. API baz danych HTML5/W3C: http://www.w3.org/TR/webdatabase/
  14. Interfejs API HTML5/W3C IndexedDB: http://www.w3.org/TR/IndexedDB/
  15. Specyfikacja maszyny wirtualnej Dalvik: dostępna w kodzie źródłowym systemu Android na stronie dalvik/docs
  16. Widgety aplikacji: http://developer.android.com/guide/practices/ui_guidelines/widget_design.html
  17. Powiadomienia: http://developer.android.com/guide/topics/ui/notifiers/notifications.html
  18. Zasoby aplikacji: http://code.google.com/android/reference/available-resources.html
  19. Przewodnik po ikonach paska stanu: http://developer.android.com/guide/practices/ui_guideline /icon_design.html#statusbarstructure
  20. Menedżer wyszukiwania: http://developer.android.com/reference/android/app/SearchManager.html
  21. Grzanki: http://developer.android.com/reference/android/widget/Toast.html
  22. Tapety na żywo: http://developer.android.com/resources/articles/live-wallpapers.html
  23. Dokumentacja narzędzia referencyjnego (dla adb, aapt, ddms): http://developer.android.com/guide/developing/tools/index.html
  24. Opis pliku APK na Androida: http://developer.android.com/guide/topics/fundamentals.html
  25. Pliki manifestu: http://developer.android.com/guide/topics/manifest/manifest-intro.html
  26. Narzędzie do testowania małp: http://developer.android.com/guide/developing/tools/monkey.html
  27. Lista funkcji sprzętowych Androida: http://developer.android.com/reference/android/content/pm/PackageManager.html
  28. Obsługa wielu ekranów: http://developer.android.com/guide/practices/screens_support.html
  29. android.util.DisplayMetrics: http://developer.android.com/reference/android/util/DisplayMetrics.html
  30. android.content.res.Configuration: http://developer.android.com/reference/android/content/res/Configuration.html
  31. Przestrzeń współrzędnych czujnika: http://developer.android.com/reference/android/hardware/SensorEvent.html
  32. Interfejs API Bluetooth: http://developer.android.com/reference/android/bluetooth/package-summary.html
  33. Protokół NDEF Push: http://source.android.com/compatibility/ndef-push-protocol.pdf
  34. MIFARE MF1S503X: http://www.nxp.com/documents/data_sheet/MF1S503x.pdf
  35. MIFARE MF1S703X: http://www.nxp.com/documents/data_sheet/MF1S703x.pdf
  36. MIFARE MF0ICU1: http://www.nxp.com/documents/data_sheet/MF0ICU1.pdf
  37. MIFARE MF0ICU2: http://www.nxp.com/documents/short_data_sheet/MF0ICU2_SDS.pdf
  38. MIFARE AN130511: http://www.nxp.com/documents/application_note/AN130511.pdf
  39. MIFARE AN130411: http://www.nxp.com/documents/application_note/AN130411.pdf
  40. API orientacji kamery: http://developer.android.com/reference/android/hardware/Camera.html#setDisplayOrientation(int)
  41. android.hardware.Camera: http://developer.android.com/reference/android/hardware/Camera.html
  42. Informacje o zabezpieczeniach i uprawnieniach systemu Android: http://developer.android.com/guide/topics/security/security.html
  43. Aplikacje na Androida: http://code.google.com/p/apps-for-android

Wiele z tych zasobów pochodzi bezpośrednio lub pośrednio z zestawu SDK systemu Android 2,3 i będzie funkcjonalnie identyczne z informacjami w dokumentacji tego zestawu SDK. W każdym przypadku, gdy niniejsza definicja zgodności lub zestaw testów zgodności nie zgadza się z dokumentacją SDK, dokumentacja SDK jest uznawana za autorytatywną. Wszelkie szczegóły techniczne podane w odnośnikach zawartych powyżej są uważane za część niniejszej definicji zgodności.

3. Oprogramowanie

Platforma Android zawiera zestaw zarządzanych interfejsów API, zestaw natywnych interfejsów API oraz korpus tak zwanych „miękkich” interfejsów API, takich jak system Intent i interfejsy API aplikacji internetowych. W tej sekcji szczegółowo opisano twarde i miękkie interfejsy API, które są integralną częścią zgodności, a także niektóre inne istotne zachowania techniczne i interfejs użytkownika. Implementacje urządzeń MUSZĄ spełniać wszystkie wymagania zawarte w tej sekcji.

3.1. Zgodność zarządzanego interfejsu API

Zarządzane środowisko wykonawcze (oparte na Dalvik) jest podstawowym narzędziem dla aplikacji na Androida. Interfejs programowania aplikacji systemu Android (API) to zestaw interfejsów platformy Android udostępnianych aplikacjom działającym w zarządzanym środowisku maszyny wirtualnej. Implementacje urządzeń MUSZĄ zapewniać kompletne implementacje, w tym wszystkie udokumentowane zachowania, dowolnego udokumentowanego interfejsu API udostępnionego przez SDK Androida 2.3 [ Zasoby, 4 ].

Implementacje urządzeń NIE MOGĄ pomijać żadnych zarządzanych interfejsów API, zmieniać interfejsów API ani sygnatur, odbiegać od udokumentowanego zachowania ani uwzględniać braku operacji, z wyjątkiem przypadków wyraźnie dozwolonych w niniejszej definicji zgodności.

Ta definicja zgodności zezwala na pomijanie niektórych typów sprzętu, w przypadku których system Android zawiera interfejsy API, przez implementacje urządzeń. W takich przypadkach interfejsy API MUSZĄ nadal być obecne i zachowywać się w rozsądny sposób. Zobacz sekcję 7, aby uzyskać szczegółowe wymagania dla tego scenariusza.

3.2. Kompatybilność z miękkim interfejsem API

Oprócz zarządzanych interfejsów API z sekcji 3.1 system Android zawiera również znaczący „miękki” interfejs API działający tylko w czasie wykonywania, w postaci takich elementów, jak intencje, uprawnienia i podobne aspekty aplikacji systemu Android, których nie można wymusić w czasie kompilacji aplikacji. W tej sekcji szczegółowo opisano „miękkie” interfejsy API i zachowania systemu wymagane do zapewnienia zgodności z systemem Android 2.3. Implementacje urządzeń MUSZĄ spełniać wszystkie wymagania przedstawione w tej sekcji.

3.2.1. Uprawnienia

Realizatorzy urządzeń MUSZĄ obsługiwać i egzekwować wszystkie stałe uprawnień zgodnie z dokumentacją na stronie Permission reference [ Resources, 5 ]. Pamiętaj, że w sekcji 10 wymieniono dodatkowe wymagania związane z modelem zabezpieczeń Androida.

3.2.2. Parametry kompilacji

Interfejsy API systemu Android zawierają szereg stałych w klasie android.os.Build [ Resources, 6 ], które są przeznaczone do opisywania bieżącego urządzenia. Aby zapewnić spójne, znaczące wartości we wszystkich implementacjach urządzeń, poniższa tabela zawiera dodatkowe ograniczenia dotyczące formatów tych wartości, z którymi implementacje urządzeń MUSZĄ być zgodne.

Parametr Uwagi
android.os.Build.VERSION.RELEASE Wersja aktualnie uruchomionego systemu Android w formacie czytelnym dla człowieka. To pole MUSI zawierać jedną z wartości łańcuchowych zdefiniowanych w [ Resources, 7 ].
Android.os.Build.VERSION.SDK Wersja aktualnie uruchomionego systemu Android, w formacie dostępnym dla kodu aplikacji firm trzecich. W systemie Android 2.3 to pole MUSI mieć wartość całkowitą 9.
android.os.Build.VERSION.INCREMENTAL Wartość wybrana przez realizatora urządzenia, określająca konkretną kompilację aktualnie wykonywanego systemu Android, w formacie czytelnym dla człowieka. Ta wartość NIE MOŻE być ponownie używana w różnych kompilacjach udostępnianych użytkownikom końcowym. Typowym zastosowaniem tego pola jest wskazanie, który numer kompilacji lub identyfikator zmiany kontroli źródła został użyty do wygenerowania kompilacji. Nie ma żadnych wymagań dotyczących konkretnego formatu tego pola, z wyjątkiem tego, że NIE MOŻE ono mieć wartości null lub być pustym ciągiem ("").
android.os.Build.BOARD Wartość wybrana przez realizatora urządzenia, identyfikująca konkretny sprzęt wewnętrzny używany przez urządzenie, w formacie czytelnym dla człowieka. Możliwym wykorzystaniem tego pola jest wskazanie konkretnej wersji płytki zasilającej urządzenie. Wartość tego pola MUSI być zakodowana jako 7-bitowy ASCII i odpowiadać wyrażeniu regularnemu "^[a-zA-Z0-9.,_-]+$" .
android.os.Build.BRAND Wartość wybrana przez realizatora urządzenia, identyfikująca nazwę firmy, organizacji, osobę itp., która wyprodukowała urządzenie, w formacie czytelnym dla człowieka. Możliwym wykorzystaniem tego pola jest wskazanie producenta OEM i/lub przewoźnika, który sprzedał urządzenie. Wartość tego pola MUSI być zakodowana jako 7-bitowy ASCII i odpowiadać wyrażeniu regularnemu "^[a-zA-Z0-9.,_-]+$" .
android.os.Build.DEVICE Wartość wybrana przez realizatora urządzenia, identyfikująca konkretną konfigurację lub wersję korpusu (czasami nazywaną „konstrukcją przemysłową”) urządzenia. Wartość tego pola MUSI być zakodowana jako 7-bitowy ASCII i odpowiadać wyrażeniu regularnemu "^[a-zA-Z0-9.,_-]+$" .
android.os.Build.FINGERPRINT Ciąg, który jednoznacznie identyfikuje tę kompilację. POWINNA być w miarę czytelna dla człowieka. MUSI być zgodny z tym szablonem:
$(BRAND)/$(PRODUCT)/$(DEVICE):$(VERSION.RELEASE)/$(ID)/$(VERSION.INCREMENTAL):$(TYPE)/$(TAGS)
Na przykład:
acme/mydevice/generic/generic:2.3/ERC77/3359:userdebug/test-keys
Odcisk palca NIE MOŻE zawierać białych znaków. Jeśli inne pola zawarte w powyższym szablonie zawierają znaki odstępu, MUSZĄ one zostać zastąpione w odcisku palca kompilacji innym znakiem, takim jak znak podkreślenia („_”). Wartość tego pola MUSI być zakodowana jako 7-bitowy ASCII.
android.os.Build.HOST Ciąg, który jednoznacznie identyfikuje hosta, na którym kompilacja została zbudowana, w formacie czytelnym dla człowieka. Nie ma żadnych wymagań dotyczących konkretnego formatu tego pola, z wyjątkiem tego, że NIE MOŻE ono mieć wartości null lub być pustym ciągiem ("").
android.os.ID.kompilacji Identyfikator wybrany przez realizatora urządzenia w celu odniesienia się do konkretnego wydania, w formacie czytelnym dla człowieka. To pole może być takie samo jak android.os.Build.VERSION.INCREMENTAL, ale POWINNO być wartością wystarczająco znaczącą, aby użytkownicy końcowi mogli rozróżniać kompilacje oprogramowania. Wartość tego pola MUSI być zakodowana jako 7-bitowy ASCII i odpowiadać wyrażeniu regularnemu "^[a-zA-Z0-9.,_-]+$" .
android.os.Build.MODEL Wartość wybrana przez realizatora urządzenia zawierająca nazwę urządzenia znaną użytkownikowi końcowemu. Powinna to być ta sama nazwa, pod którą urządzenie jest wprowadzane na rynek i sprzedawane użytkownikom końcowym. Nie ma żadnych wymagań dotyczących konkretnego formatu tego pola, z wyjątkiem tego, że NIE MOŻE ono mieć wartości null lub być pustym ciągiem ("").
android.os.Build.PRODUKT Wartość wybrana przez realizatora urządzenia zawierająca nazwę rozwojową lub nazwę kodową urządzenia. MUSI być czytelny dla człowieka, ale niekoniecznie jest przeznaczony do wglądu dla użytkowników końcowych. Wartość tego pola MUSI być zakodowana jako 7-bitowy ASCII i odpowiadać wyrażeniu regularnemu "^[a-zA-Z0-9.,_-]+$" .
android.os.Build.TAGS Lista rozdzielonych przecinkami tagów wybranych przez realizatora urządzenia, które dodatkowo wyróżniają kompilację. Na przykład „niepodpisany,debuguj”. Wartość tego pola MUSI być zakodowana jako 7-bitowy ASCII i odpowiadać wyrażeniu regularnemu "^[a-zA-Z0-9.,_-]+$" .
android.os.Build.TIME Wartość reprezentująca sygnaturę czasową wystąpienia kompilacji.
android.os.Build.TYPE Wartość wybrana przez realizatora urządzenia, określająca konfigurację środowiska uruchomieniowego kompilacji. To pole POWINNO mieć jedną z wartości odpowiadających trzem typowym konfiguracjom środowiska uruchomieniowego Androida: „user”, „userdebug” lub „eng”. Wartość tego pola MUSI być zakodowana jako 7-bitowy ASCII i odpowiadać wyrażeniu regularnemu "^[a-zA-Z0-9.,_-]+$" .
android.os.Build.USER Nazwa lub identyfikator użytkownika (lub użytkownika automatycznego), który wygenerował kompilację. Nie ma żadnych wymagań dotyczących konkretnego formatu tego pola, z wyjątkiem tego, że NIE MOŻE ono mieć wartości null lub być pustym ciągiem ("").

3.2.3. Zgodność intencji

Android używa intencji, aby osiągnąć luźno powiązaną integrację między aplikacjami. W tej sekcji opisano wymagania dotyczące wzorców intencji, które MUSZĄ być przestrzegane przez implementacje urządzeń. Przez „honored” rozumie się, że realizator urządzenia MUSI dostarczyć działanie lub usługę Androida, które określa pasujący filtr intencji oraz powiąże i zaimplementuje poprawne zachowanie dla każdego określonego wzorca intencji.

3.2.3.1. Podstawowe założenia aplikacji

Projekt Android upstream definiuje szereg podstawowych aplikacji, takich jak dialer telefoniczny, kalendarz, książka kontaktów, odtwarzacz muzyki i tak dalej. Realizatorzy urządzeń MOGĄ zastąpić te aplikacje wersjami alternatywnymi.

Jednak wszelkie takie alternatywne wersje MUSZĄ uwzględniać te same wzorce intencji dostarczone przez projekt nadrzędny. Na przykład, jeśli urządzenie zawiera alternatywny odtwarzacz muzyki, musi nadal uwzględniać wzorzec zamiaru wydany przez aplikacje innych firm, aby wybrać utwór.

Następujące aplikacje są uważane za podstawowe aplikacje systemu Android:

  • Zegar biurkowy
  • Przeglądarka
  • Kalendarz
  • Kalkulator
  • Łączność
  • E-mail
  • Galeria
  • Wyszukiwanie globalne
  • Wyrzutnia
  • Muzyka
  • Ustawienia

Podstawowe aplikacje systemu Android obejmują różne składniki aktywności lub usług, które są uważane za „publiczne”. Oznacza to, że atrybut „android:exported” może być nieobecny lub może mieć wartość „true”.

W przypadku każdej czynności lub usługi zdefiniowanej w jednej z podstawowych aplikacji systemu Android, która nie jest oznaczona jako niepubliczna za pomocą atrybutu android:exported o wartości „false”, implementacje urządzeń MUSZĄ zawierać składnik tego samego typu implementujący ten sam filtr intencji wzorce jako podstawowa aplikacja systemu Android.

Innymi słowy, implementacja urządzenia MOŻE zastąpić podstawowe aplikacje systemu Android; jeśli jednak tak się stanie, implementacja urządzenia MUSI obsługiwać wszystkie wzorce intencji zdefiniowane przez każdą zastępowaną podstawową aplikację systemu Android.

3.2.3.2. Nadpisania intencji

Ponieważ Android jest platformą rozszerzalną, realizatorzy urządzeń MUSZĄ zezwolić na zastępowanie każdego wzorca intencji, o którym mowa w sekcji 3.2.3.1, przez aplikacje innych firm. Nadrzędny projekt open source Androida domyślnie zezwala na to; realizatorzy urządzeń NIE MOGĄ dołączać specjalnych uprawnień do korzystania przez aplikacje systemowe z tych wzorców intencji ani uniemożliwiać aplikacjom innych firm łączenia się z tymi wzorcami i przejmowania nad nimi kontroli. Zakaz ten w szczególności obejmuje, ale nie ogranicza się do wyłączenia interfejsu użytkownika „Wybieracz”, który umożliwia użytkownikowi wybór między wieloma aplikacjami, które obsługują ten sam wzorzec intencji.

3.2.3.3. Zamierzone przestrzenie nazw

Realizatorzy urządzeń NIE MOGĄ dołączać żadnego komponentu Androida, który honoruje nowe wzorce zamiaru lub zamiaru rozgłaszania przy użyciu ACTION, CATEGORY lub innego ciągu klucza w przestrzeni nazw android.*. Realizatorzy urządzeń NIE MOGĄ dołączać żadnych składników systemu Android, które uwzględniają nowe wzorce zamiaru lub zamiaru rozgłaszania przy użyciu ACTION, CATEGORY lub innego ciągu klucza w przestrzeni pakietu należącej do innej organizacji. Realizatorzy urządzeń NIE MOGĄ zmieniać ani rozszerzać żadnych wzorców intencji używanych przez podstawowe aplikacje wymienione w sekcji 3.2.3.1.

Zakaz ten jest analogiczny do zakazu określonego dla klas języka Java w rozdziale 3.6.

3.2.3.4. Intencje transmisji

Aplikacje innych firm polegają na platformie, aby rozgłaszać określone intencje w celu powiadamiania ich o zmianach w środowisku sprzętowym lub programowym. Urządzenia zgodne z systemem Android MUSZĄ rozgłaszać publiczne intencje transmisji w odpowiedzi na odpowiednie zdarzenia systemowe. Intencje emisji są opisane w dokumentacji SDK.

3.3. Kompatybilność z natywnym interfejsem API

Kod zarządzany działający w Dalvik może odwoływać się do kodu natywnego dostarczonego w pliku .apk aplikacji jako plik ELF .so skompilowany dla odpowiedniej architektury sprzętowej urządzenia. Ponieważ kod natywny jest wysoce zależny od podstawowej technologii procesora, system Android definiuje szereg interfejsów binarnych aplikacji (ABI) w NDK systemu Android w pliku docs/CPU-ARCH-ABIS.txt . Jeśli implementacja urządzenia jest zgodna z co najmniej jednym zdefiniowanym ABI, POWINNA zaimplementować zgodność z Android NDK, jak poniżej.

Jeśli implementacja urządzenia obejmuje obsługę Android ABI, to:

  • MUSI obejmować obsługę kodu działającego w środowisku zarządzanym, aby wywołać kod natywny przy użyciu standardowej semantyki Java Native Interface (JNI).
  • MUSI być kompatybilny ze źródłami (tj. kompatybilny z nagłówkami) i kompatybilnymi z binarnymi (dla ABI) z każdą wymaganą biblioteką z poniższej listy
  • MUSI dokładnie zgłosić natywny interfejs binarny aplikacji (ABI) obsługiwany przez urządzenie za pośrednictwem interfejsu API android.os.Build.CPU_ABI
  • MUSZĄ zgłosić tylko te ABIs udokumentowane w najnowszej wersji Android NDK, w pliku docs/CPU-ARCH-ABIS.txt
  • POWINIEN być zbudowany przy użyciu kodu źródłowego i plików nagłówkowych dostępnych w nadrzędnym projekcie open source na Androida

Następujące interfejsy API kodu natywnego MUSZĄ być dostępne dla aplikacji, które zawierają kod natywny:

  • libc (biblioteka C)
  • libm (biblioteka matematyczna)
  • Minimalne wsparcie dla C++
  • Interfejs JNI
  • liblog (rejestrowanie Androida)
  • libz (kompresja Zlib)
  • libdl (dynamiczny linker)
  • libGLESv1_CM.so (OpenGL ES 1.0)
  • libGLESv2.so (OpenGL ES 2.0)
  • libEGL.so (natywne zarządzanie powierzchnią OpenGL)
  • libjnigraphics.so
  • libOpenSLES.so (obsługa dźwięku Open Sound Library)
  • libandroid.so (natywna obsługa aktywności Androida)
  • Obsługa OpenGL, jak opisano poniżej

Należy pamiętać, że przyszłe wersje Android NDK mogą wprowadzić obsługę dodatkowych ABI. Jeśli implementacja urządzenia nie jest zgodna z istniejącym predefiniowanym ABI, NIE MOŻE w ogóle zgłaszać obsługi żadnego ABI.

Zgodność kodu natywnego jest wyzwaniem. Z tego powodu należy powtórzyć, że implementatorzy urządzeń są BARDZO mocno zachęcani do korzystania z nadrzędnych implementacji bibliotek wymienionych powyżej w celu zapewnienia kompatybilności.

3.4. Kompatybilność sieciowa

Wielu programistów i aplikacji korzysta z zachowania klasy android.webkit.WebView [ Resources, 8 ] dla swoich interfejsów użytkownika, dlatego implementacja WebView musi być zgodna we wszystkich implementacjach systemu Android. Podobnie kompletna, nowoczesna przeglądarka internetowa ma kluczowe znaczenie dla korzystania z systemu Android. Implementacje urządzeń MUSZĄ zawierać wersję android.webkit.WebView zgodną z pierwotnym oprogramowaniem Androida i MUSZĄ zawierać nowoczesną przeglądarkę obsługującą HTML5, jak opisano poniżej.

3.4.1. Zgodność z WebView

Implementacja Android Open Source używa mechanizmu renderowania WebKit do implementacji android.webkit.WebView . Ponieważ opracowanie kompleksowego zestawu testów dla systemu renderowania stron internetowych nie jest wykonalne, realizatorzy urządzeń MUSZĄ używać konkretnej kompilacji WebKit w implementacji WebView. Konkretnie:

  • Implementacje android.webkit.WebView implementacji urządzeń MUSZĄ być oparte na kompilacji 533.1 WebKit z nadrzędnego drzewa Android Open Source dla Androida 2.3. Ta kompilacja zawiera określony zestaw funkcji i poprawek bezpieczeństwa dla WebView. Realizatorzy urządzeń MOGĄ zawierać dostosowania do implementacji WebKit; jednak żadne takie dostosowania NIE MOGĄ zmieniać zachowania WebView, w tym renderowania.
  • Ciąg agenta użytkownika zgłaszany przez WebView MUSI mieć następujący format:
    Mozilla/5.0 (Linux; U; Android $(VERSION); $(LOCALE); $(MODEL) Build/$(BUILD)) AppleWebKit/533.1 (KHTML, like Gecko) Version/4.0 Mobile Safari/533.1
    • Wartość ciągu $(VERSION) MUSI być taka sama jak wartość dla android.os.Build.VERSION.RELEASE
    • Wartość ciągu $(LOCALE) POWINNA być zgodna z konwencjami ISO dotyczącymi kodu kraju i języka oraz POWINNA odnosić się do aktualnie skonfigurowanych ustawień regionalnych urządzenia
    • Wartość ciągu $(MODEL) MUSI być taka sama jak wartość android.os.Build.MODEL
    • Wartość ciągu $(BUILD) MUSI być taka sama jak wartość dla android.os.Build.ID

Komponent WebView POWINIEN obsługiwać tak dużo HTML5 [ Resources, 9 ], jak to tylko możliwe. Implementacje urządzeń MUSZĄ obsługiwać co najmniej każdy z tych interfejsów API związanych z HTML5 w WebView:

Dodatkowo, implementacje urządzeń MUSZĄ obsługiwać API HTML5/W3C webstorage [ Zasoby, 13 ] i POWINNY obsługiwać API HTML5/W3C IndexedDB [ Zasoby, 14 ]. Należy zauważyć, że ponieważ organy standardów tworzenia stron internetowych przechodzą na korzyść IndexedDB nad webstorage, oczekuje się, że IndexedDB stanie się wymaganym komponentem w przyszłej wersji Androida.

Interfejsy API HTML5, podobnie jak wszystkie interfejsy API JavaScript, MUSZĄ być domyślnie wyłączone w WebView, chyba że programista wyraźnie włączy je za pomocą zwykłych interfejsów API Androida.

3.4.2. Kompatybilność z przeglądarką

Implementacje urządzeń MUSZĄ zawierać samodzielną aplikację przeglądarki do przeglądania sieci przez użytkowników. Samodzielna przeglądarka MOŻE być oparta na technologii przeglądarki innej niż WebKit. Jednak nawet jeśli używana jest alternatywna aplikacja przeglądarki, komponent android.webkit.WebView dostarczany aplikacjom innych firm MUSI być oparty na WebKit, jak opisano w sekcji 3.4.1.

Implementacje MOGĄ dostarczyć niestandardowy ciąg agenta użytkownika w samodzielnej aplikacji przeglądarki.

Samodzielna aplikacja przeglądarki (niezależnie od tego, czy jest oparta na pierwotnej aplikacji WebKit Browser, czy na zamienniku innej firmy) POWINNA zawierać obsługę jak największej ilości HTML5 [ Resources, 9 ], jak to tylko możliwe. Implementacje urządzeń MUSZĄ obsługiwać co najmniej każdy z tych interfejsów API związanych z HTML5:

Dodatkowo, implementacje urządzeń MUSZĄ obsługiwać API HTML5/W3C webstorage [ Zasoby, 13 ] i POWINNY obsługiwać API HTML5/W3C IndexedDB [ Zasoby, 14 ]. Należy zauważyć, że ponieważ organy standardów tworzenia stron internetowych przechodzą na korzyść IndexedDB nad webstorage, oczekuje się, że IndexedDB stanie się wymaganym komponentem w przyszłej wersji Androida.

3.5. Zgodność behawioralna interfejsu API

Zachowania każdego z typów API (zarządzanego, miękkiego, natywnego i internetowego) muszą być zgodne z preferowaną implementacją nadrzędnego projektu open source Androida [ Resources, 3 ]. Niektóre konkretne obszary kompatybilności to:

  • Urządzenia NIE MOGĄ zmieniać zachowania ani semantyki standardowej Intencji
  • Urządzenia NIE MOGĄ zmieniać cyklu życia ani semantyki cyklu życia określonego typu składnika systemu (takiego jak Usługa, Aktywność, ContentProvider itp.)
  • Urządzenia NIE MOGĄ zmieniać semantyki standardowych uprawnień

Powyższa lista nie jest wyczerpująca. Zestaw testów zgodności (CTS) testuje znaczne części platformy pod kątem zgodności behawioralnej, ale nie wszystkie. Odpowiedzialność za zapewnienie zgodności behawioralnej z projektem Android Open Source Project spoczywa na realizatorze. Z tego powodu realizatorzy urządzeń POWINNI używać kodu źródłowego dostępnego za pośrednictwem projektu Android Open Source tam, gdzie to możliwe, zamiast ponownie wdrażać znaczące części systemu.

3.6. Przestrzenie nazw API

Android jest zgodny z konwencjami przestrzeni nazw pakietów i klas zdefiniowanymi przez język programowania Java. Aby zapewnić kompatybilność z aplikacjami innych firm, realizatorzy urządzeń NIE MOGĄ dokonywać żadnych zabronionych modyfikacji (patrz poniżej) w tych przestrzeniach nazw pakietów:

  • Jawa.*
  • javax.*
  • słońce.*
  • android.*
  • com.android.*

Zabronione modyfikacje obejmują:

  • Implementacje urządzeń NIE MOGĄ modyfikować publicznie dostępnych interfejsów API na platformie Android poprzez zmianę jakichkolwiek sygnatur metod lub klas ani przez usunięcie klas lub pól klas.
  • Realizatorzy urządzeń MOGĄ modyfikować podstawową implementację interfejsów API, ale takie modyfikacje NIE MOGĄ mieć wpływu na określone zachowanie i sygnaturę języka Java jakichkolwiek publicznie dostępnych interfejsów API.
  • Realizatorzy urządzeń NIE MOGĄ dodawać żadnych publicznie dostępnych elementów (takich jak klasy lub interfejsy, pola lub metody do istniejących klas lub interfejsów) do powyższych interfejsów API.

„Udostępniony publicznie element” to dowolna konstrukcja, która nie jest ozdobiona znacznikiem „@hide” używanym w nadrzędnym kodzie źródłowym systemu Android. Innymi słowy, realizatorzy urządzeń NIE MOGĄ ujawniać nowych interfejsów API ani zmieniać istniejących interfejsów API w wymienionych powyżej przestrzeniach nazw. Realizatorzy urządzeń MOGĄ wprowadzać modyfikacje tylko do użytku wewnętrznego, ale te modyfikacje NIE MOGĄ być reklamowane ani w inny sposób udostępniane programistom.

Realizatorzy urządzeń MOGĄ dodawać niestandardowe interfejsy API, ale żadne takie interfejsy API NIE MOGĄ znajdować się w przestrzeni nazw należącej do innej organizacji lub odwołującej się do innej organizacji. Na przykład, realizatorzy urządzeń NIE MOGĄ dodawać interfejsów API do przestrzeni nazw com.google.* lub podobnej; tylko Google może to zrobić. Podobnie, Google NIE MOŻE dodawać interfejsów API do przestrzeni nazw innych firm. Ponadto, jeśli implementacja urządzenia zawiera niestandardowe interfejsy API poza standardową przestrzenią nazw systemu Android, te interfejsy API MUSZĄ być spakowane we współdzielonej bibliotece systemu Android, aby tylko aplikacje, które jawnie ich używają (poprzez mechanizm <uses-library> ), będą miały wpływ na zwiększone użycie pamięci takich interfejsów API.

Jeśli realizator urządzenia zaproponuje ulepszenie jednej z powyższych przestrzeni nazw pakietów (na przykład przez dodanie użytecznej nowej funkcji do istniejącego interfejsu API lub dodanie nowego interfejsu API), implementator POWINIEN odwiedzić source.android.com i rozpocząć proces wprowadzania zmian i kod, zgodnie z informacjami na tej stronie.

Należy zauważyć, że powyższe ograniczenia odpowiadają standardowym konwencjom nazewnictwa interfejsów API w języku programowania Java; ta sekcja ma po prostu na celu wzmocnienie tych konwencji i uczynienie ich wiążącymi poprzez włączenie do tej definicji kompatybilności.

3.7. Kompatybilność z maszyną wirtualną

Implementacje urządzeń MUSZĄ obsługiwać pełną specyfikację kodu bajtowego Dalvik Executable (DEX) i semantykę Dalvik Virtual Machine [ Resources, 15 ].

Implementacje urządzeń z ekranami sklasyfikowanymi jako o średniej lub niskiej gęstości MUSZĄ skonfigurować Dalvik tak, aby przydzielał co najmniej 16 MB pamięci dla każdej aplikacji. Implementacje urządzeń z ekranami sklasyfikowanymi jako o wysokiej gęstości lub bardzo wysokiej gęstości MUSZĄ skonfigurować Dalvik tak, aby przydzielił co najmniej 24 MB pamięci dla każdej aplikacji. Należy zauważyć, że implementacje urządzeń MOGĄ przydzielić więcej pamięci niż te liczby.

3.8. Kompatybilność interfejsu użytkownika

Platforma Android zawiera kilka interfejsów API dla programistów, które umożliwiają programistom podłączenie się do interfejsu użytkownika systemu. Implementacje urządzeń MUSZĄ włączać te standardowe interfejsy API do niestandardowych interfejsów użytkownika, które opracowują, jak wyjaśniono poniżej.

3.8.1. Widżety

Android definiuje typ komponentu i odpowiadający mu interfejs API i cykl życia, który umożliwia aplikacjom udostępnianie „AppWidget” użytkownikowi końcowemu [ Resources, 16 ]. Wersja referencyjna Android Open Source zawiera aplikację Launcher, która zawiera elementy interfejsu użytkownika umożliwiające użytkownikowi dodawanie, przeglądanie i usuwanie AppWidgets z ekranu głównego.

Realizatorzy urządzeń MOGĄ zastąpić alternatywę dla referencyjnego Launchera (tj. ekranu głównego). Alternatywne programy uruchamiające POWINNY zawierać wbudowaną obsługę AppWidgets i udostępniać elementy interfejsu użytkownika w celu dodawania, konfigurowania, wyświetlania i usuwania AppWidgets bezpośrednio w programie uruchamiającym. Alternatywne programy uruchamiające MOGĄ pomijać te elementy interfejsu użytkownika; jednak, jeśli zostaną pominięte, implementator urządzenia MUSI zapewnić oddzielną aplikację dostępną z Launchera, która umożliwia użytkownikom dodawanie, konfigurowanie, przeglądanie i usuwanie AppWidgets.

3.8.2. Powiadomienia

Android zawiera interfejsy API, które umożliwiają programistom powiadamianie użytkowników o ważnych zdarzeniach [ Resources, 17 ]. Realizatorzy urządzeń MUSZĄ zapewnić obsługę każdej tak zdefiniowanej klasy powiadomień; w szczególności: dźwięki, wibracje, światło i pasek stanu.

Dodatkowo implementacja MUSI poprawnie renderować wszystkie zasoby (ikony, pliki dźwiękowe itp.) przewidziane w interfejsach API [ Resources, 18 ] lub w przewodniku stylu ikon paska stanu [ Resources, 19 ]. Realizatorzy urządzeń MOGĄ zapewnić alternatywne środowisko użytkownika dla powiadomień niż zapewniane przez referencyjną implementację Android Open Source; jednak takie alternatywne systemy powiadamiania MUSZĄ obsługiwać istniejące zasoby powiadamiania, jak powyżej.

Android zawiera interfejsy API [ Resources, 20 ], które umożliwiają programistom włączanie wyszukiwania do swoich aplikacji i udostępnianie danych aplikacji w globalnym wyszukiwaniu systemu. Ogólnie rzecz biorąc, ta funkcja składa się z jednego, ogólnosystemowego interfejsu użytkownika, który umożliwia użytkownikom wprowadzanie zapytań, wyświetlanie sugestii podczas pisania przez użytkowników i wyświetlanie wyników. Interfejsy API systemu Android umożliwiają programistom ponowne wykorzystanie tego interfejsu w celu zapewnienia wyszukiwania we własnych aplikacjach oraz umożliwiają programistom dostarczanie wyników do wspólnego interfejsu użytkownika wyszukiwania globalnego.

Implementacje urządzeń MUSZĄ obejmować pojedynczy, współużytkowany, ogólnosystemowy interfejs wyszukiwania, który może wyświetlać sugestie w czasie rzeczywistym w odpowiedzi na dane wejściowe użytkownika. Implementacje urządzeń MUSZĄ zaimplementować interfejsy API, które umożliwiają programistom ponowne wykorzystanie tego interfejsu użytkownika w celu zapewnienia wyszukiwania we własnych aplikacjach. Implementacje urządzeń MUSZĄ zawierać interfejsy API, które umożliwiają aplikacjom innych firm dodawanie sugestii do pola wyszukiwania, gdy jest ono uruchomione w trybie wyszukiwania globalnego. Jeśli nie są zainstalowane żadne aplikacje innych firm, które korzystają z tej funkcji, domyślnym zachowaniem POWINNO być wyświetlanie wyników i sugestii wyszukiwarek internetowych.

Implementacje urządzeń MOGĄ dostarczać alternatywne interfejsy użytkownika wyszukiwania, ale POWINNY zawierać dedykowany przycisk wyszukiwania twardego lub miękkiego, którego można użyć w dowolnym momencie w dowolnej aplikacji do wywołania struktury wyszukiwania, z zachowaniem opisanym w dokumentacji interfejsu API.

3.8.4. Tosty

Aplikacje mogą używać API „Toast” (zdefiniowanego w [ Resources, 21 ]) do wyświetlania użytkownikowi końcowemu krótkich niemodalnych ciągów, które znikają po krótkim czasie. Implementacje urządzeń MUSZĄ wyświetlać Toasty z aplikacji użytkownikom końcowym w jakiś wyraźny sposób.

3.8.5. Animowane tapety

Android definiuje typ komponentu i odpowiadający mu interfejs API oraz cykl życia, który pozwala aplikacjom na udostępnienie użytkownikowi końcowemu jednej lub więcej „Live Wallpapers” [ Resources, 22 ]. Tapety na żywo to animacje, wzory lub podobne obrazy o ograniczonych możliwościach wprowadzania, które są wyświetlane jako tapeta za innymi aplikacjami.

Sprzęt jest uważany za zdolny do niezawodnego uruchamiania żywych tapet, jeśli może uruchamiać wszystkie żywe tapety, bez ograniczeń funkcjonalności, z rozsądną liczbą klatek na sekundę bez negatywnego wpływu na inne aplikacje. Jeśli ograniczenia sprzętowe powodują awarię, nieprawidłowe działanie tapet i/lub aplikacji, zużywają nadmierną moc procesora lub baterii lub działają z niedopuszczalnie niską liczbą klatek na sekundę, uznaje się, że sprzęt nie jest w stanie uruchomić animowanej tapety. Na przykład niektóre animowane tapety mogą wykorzystywać kontekst Open GL 1.0 lub 2.0 do renderowania swojej zawartości. Animowana tapeta nie będzie działać niezawodnie na sprzęcie, który nie obsługuje wielu kontekstów OpenGL, ponieważ użycie animowanej tapety kontekstu OpenGL może powodować konflikty z innymi aplikacjami, które również używają kontekstu OpenGL.

Implementacje urządzeń, które mogą niezawodnie uruchamiać animowane tapety, jak opisano powyżej, POWINNY wdrażać animowane tapety. Implementacje urządzeń, które nie uruchamiają animowanych tapet w sposób niezawodny, jak opisano powyżej, NIE MOGĄ wdrażać animowanych tapet.

4. Kompatybilność opakowania aplikacji

Implementacje urządzeń MUSZĄ instalować i uruchamiać pliki „.apk” systemu Android wygenerowane przez narzędzie „aapt” zawarte w oficjalnym SDK systemu Android [ Zasoby, 23 ].

Implementacje urządzeń NIE MOGĄ rozszerzać formatów .apk [ Resources, 24 ], Android Manifest [ Resources, 25 ] ani Dalvik bytecode [ Resources, 15 ] w sposób uniemożliwiający poprawną instalację i działanie tych plików na innych kompatybilnych urządzeniach . Realizatorzy urządzeń POWINNI używać referencyjnej implementacji wcześniejszej Dalvik oraz systemu zarządzania pakietami referencyjnej implementacji.

5. Kompatybilność multimediów

Implementacje urządzeń MUSZĄ w pełni zaimplementować wszystkie multimedialne API. Implementacje urządzeń MUSZĄ obejmować obsługę wszystkich opisanych poniżej kodeków multimedialnych i POWINNY spełniać opisane poniżej wytyczne dotyczące przetwarzania dźwięku. Implementacje urządzenia MUSZĄ zawierać co najmniej jedną formę wyjścia audio, taką jak głośniki, gniazdo słuchawkowe, podłączenie głośników zewnętrznych itp.

5.1. Kodeki multimedialne

Implementacje urządzeń MUSZĄ obsługiwać kodeki multimedialne, jak opisano w poniższych sekcjach. Wszystkie te kodeki są dostarczane jako implementacje oprogramowania w preferowanej implementacji systemu Android z projektu Android Open-Source.

Należy pamiętać, że ani Google, ani Open Handset Alliance nie składają żadnych oświadczeń, że te kodeki nie są obciążone patentami osób trzecich. Osoby zamierzające używać tego kodu źródłowego w sprzęcie lub oprogramowaniu są informowane, że implementacje tego kodu, w tym w oprogramowaniu typu open source lub oprogramowaniu typu shareware, mogą wymagać licencji patentowych od odpowiednich posiadaczy patentów.

Poniższe tabele nie zawierają konkretnych wymagań dotyczących szybkości transmisji bitów dla większości kodeków wideo. Powodem tego jest fakt, że w praktyce obecny sprzęt urządzenia niekoniecznie obsługuje szybkości transmisji bitów, które są dokładnie odwzorowywane na wymagane szybkości transmisji bitów określone przez odpowiednie standardy. Zamiast tego implementacje urządzeń POWINNY obsługiwać najwyższą praktyczną szybkość transmisji bitów na sprzęcie, aż do limitów określonych przez specyfikacje.

5.1.1. Dekodery mediów

Implementacje urządzeń MUSZĄ zawierać implementację dekodera dla każdego kodeka i formatu opisanego w poniższej tabeli. Należy pamiętać, że dekodery dla każdego z tych typów multimediów są dostarczane przez nadrzędny projekt Android Open-Source.

Audio
Nazwa Detale Format pliku/kontenera
AAC LC/LTP Treści mono/stereo w dowolnej kombinacji standardowych przepływności do 160 kb/s i częstotliwości próbkowania od 8 do 48 kHz 3GPP (.3gp) i MPEG-4 (.mp4, .m4a). Brak obsługi surowego AAC (.aac)
HE-AACv1 (AAC+)
HE-AACv2 (ulepszony AAC+)
AMR-NB Próbkowanie od 4,75 do 12,2 kb/s przy 8 kHz 3GPP (.3gp)
AMR-WB 9 szybkości od 6,60 kbit/s do 23,85 kbit/s próbkowane przy 16 kHz 3GPP (.3gp)
MP3 Mono/Stereo 8-320 kb/s stała (CBR) lub zmienna przepływność (VBR) MP3 (.mp3)
MIDI MIDI Typ 0 i 1. DLS Wersja 1 i 2. XMF i Mobile XMF. Obsługa formatów dzwonków RTTTL/RTX, OTA i iMelody Wpisz 0 i 1 (.mid, .xmf, .mxmf). Również RTTTL/RTX (.rtttl, .rtx), OTA (.ota) i iMelody (.imy)
Ogg Vorbis Ogg (.ogg)
PCM 8- i 16-bitowy liniowy PCM (szybkości do limitu sprzętowego) FALE (.wav)
Obraz
JPEG podstawowa+progresywna
GIF
PNG
BMP
Wideo
H.263 Pliki 3GPP (.3gp)
H.264 Pliki 3GPP (.3gp) i MPEG-4 (.mp4)
Prosty profil MPEG4 Plik 3GPP (.3gp)

5.1.2. Kodery multimedialne

Implementacje urządzeń POWINNY zawierać kodery dla tylu formatów multimediów wymienionych w rozdziale 5.1.1. jak to możliwe. Jednak niektóre kodery nie mają sensu w przypadku urządzeń, które nie mają określonego opcjonalnego sprzętu; na przykład koder do wideo H.263 nie ma sensu, jeśli urządzenie nie ma żadnych kamer. Implementacje urządzeń MUSZĄ zatem implementować kodery mediów zgodnie z warunkami opisanymi w poniższej tabeli.

Zobacz sekcję 7, aby uzyskać szczegółowe informacje na temat warunków, w których sprzęt może zostać pominięty przez implementacje urządzeń.

Audio
Nazwa Detale Format pliku/kontenera Warunki
AMR-NB Próbkowanie od 4,75 do 12,2 kb/s przy 8 kHz 3GPP (.3gp) Implementacje urządzeń, które zawierają sprzęt mikrofonowy i definiują android.hardware.microphone MUSZĄ zawierać kodery dla tych formatów audio.
AMR-WB 9 szybkości od 6,60 kbit/s do 23,85 kbit/s próbkowane przy 16 kHz 3GPP (.3gp)
AAC LC/LTP Treści mono/stereo w dowolnej kombinacji standardowych przepływności do 160 kb/s i częstotliwości próbkowania od 8 do 48 kHz 3GPP (.3gp) i MPEG-4 (.mp4, .m4a).
Obraz JPEG podstawowa+progresywna Wszystkie implementacje urządzeń MUSZĄ zawierać kodery dla tych formatów obrazów, ponieważ Android 2.3 zawiera interfejsy API, których aplikacje mogą używać do programowego generowania plików tego typu.
PNG
Wideo H.263 Pliki 3GPP (.3gp) Implementacje urządzeń, które zawierają sprzęt kamery i definiują albo android.hardware.camera albo android.hardware.camera.front MUSZĄ zawierać kodery dla tych formatów wideo.

Oprócz koderów wymienionych powyżej implementacje urządzeń POWINNY zawierać koder H.264. Należy zauważyć, że definicja zgodności dla przyszłej wersji ma zmienić to wymaganie na „MUSI”. Oznacza to, że kodowanie H.264 jest opcjonalne w systemie Android 2.3, ale będzie wymagane w przyszłej wersji. Istniejące i nowe urządzenia z systemem Android 2.3 są bardzo mocno zachęcane do spełnienia tego wymagania w systemie Android 2.3 , w przeciwnym razie nie będą one w stanie uzyskać zgodności z systemem Android po uaktualnieniu do przyszłej wersji.

5.2. Nagrywanie dźwięku

Gdy aplikacja używa interfejsu API android.media.AudioRecord do rozpoczęcia nagrywania strumienia audio, implementacje urządzenia POWINNY próbować i nagrywać dźwięk z każdym z tych zachowań:

  • Przetwarzanie redukcji szumów, jeśli jest obecne, POWINNO być wyłączone.
  • Automatyczna kontrola wzmocnienia, jeśli jest obecna, POWINNA być wyłączona.
  • Urządzenie POWINNO wykazywać w przybliżeniu płaską charakterystykę amplitudy w funkcji częstotliwości; dokładnie ±3 dB, od 100 Hz do 4000 Hz
  • Czułość wejścia audio POWINNA być ustawiona tak, aby źródło o poziomie mocy dźwięku 90 dB (SPL) przy 1000 Hz dawało wartość RMS 5000 dla próbek 16-bitowych.
  • Poziomy amplitudy PCM POWINNY liniowo śledzić zmiany SPL na wejściu w zakresie co najmniej 30 dB od -18 dB do +12 dB do 90 dB SPL na mikrofonie.
  • Całkowite zniekształcenia harmoniczne POWINNY być mniejsze niż 1% od 100 Hz do 4000 Hz przy poziomie wejściowym 90 dB SPL.

Uwaga: chociaż powyższe wymagania są określone jako „POWINIEN” dla Androida 2.3, w definicji zgodności dla przyszłej wersji planuje się zmienić je na „MUSI”. Oznacza to, że te wymagania są opcjonalne w systemie Android 2.3, ale będą wymagane w przyszłej wersji. Istniejące i nowe urządzenia z systemem Android 2.3 są bardzo mocno zachęcane do spełniania tych wymagań w systemie Android 2.3 , w przeciwnym razie nie będą one w stanie uzyskać zgodności z systemem Android po uaktualnieniu do przyszłej wersji.

5.3. Opóźnienie dźwięku

Opóźnienie dźwięku jest ogólnie definiowane jako odstęp czasu między momentem, w którym aplikacja żąda operacji odtwarzania lub nagrywania dźwięku, a momentem faktycznego rozpoczęcia operacji przez implementację urządzenia. Wiele klas aplikacji opiera się na krótkich opóźnieniach, aby uzyskać efekty w czasie rzeczywistym, takie jak efekty dźwiękowe lub komunikacja VOIP. Implementacje urządzeń, które obejmują sprzęt mikrofonowy i deklarują android.hardware.microphone , POWINNY spełniać wszystkie wymagania dotyczące opóźnień dźwięku opisane w tej sekcji. Zobacz sekcję 7, aby uzyskać szczegółowe informacje na temat warunków, w których sprzęt mikrofonu może być pomijany przez implementacje urządzenia.

Do celów tej sekcji:

  • „opóźnienie zimnego wyjścia” jest definiowane jako odstęp czasu między momentem, w którym aplikacja zażąda odtworzenia dźwięku, a rozpoczęciem odtwarzania dźwięku, kiedy system audio był bezczynny i wyłączony przed żądaniem
  • „Ciepła latencja wyjścia” jest zdefiniowana jako interwał pomiędzy momentem, w którym aplikacja zażąda odtworzenia dźwięku, a rozpoczęciem odtwarzania dźwięku, kiedy system audio był ostatnio używany, ale jest aktualnie nieaktywny (tj. wyciszony)
  • „ciągłe opóźnienie wyjściowe” jest definiowane jako odstęp czasu między momentem, w którym aplikacja wydaje próbkę do odtworzenia, a momentem, w którym głośnik fizycznie odtwarza odpowiedni dźwięk, podczas gdy urządzenie aktualnie odtwarza dźwięk
  • „zimne opóźnienie wejścia” definiuje się jako odstęp czasu między żądaniem nagrania dźwięku przez aplikację a dostarczeniem pierwszej próbki do aplikacji za pośrednictwem wywołania zwrotnego, gdy system audio i mikrofon były bezczynne i wyłączone przed żądaniem
  • „ciągłe opóźnienie wejścia” definiuje się jako wystąpienie dźwięku otoczenia i dostarczenie próbki odpowiadającej temu dźwiękowi do aplikacji nagrywającej za pośrednictwem wywołania zwrotnego, gdy urządzenie jest w trybie nagrywania

Korzystając z powyższych definicji, implementacje urządzeń POWINNY wykazywać każdą z tych właściwości:

  • opóźnienie wyjściowe na zimno wynoszące 100 milisekund lub mniej
  • ciepłe opóźnienie wyjściowe wynoszące 10 milisekund lub mniej
  • ciągłe opóźnienie wyjściowe wynoszące 45 milisekund lub mniej
  • opóźnienie wejścia zimnego wynoszące 100 milisekund lub mniej
  • ciągłe opóźnienie wejściowe wynoszące 50 milisekund lub mniej

Uwaga: chociaż powyższe wymagania są określone jako „POWINIEN” dla Androida 2.3, w definicji zgodności dla przyszłej wersji planuje się zmienić je na „MUSI”. Oznacza to, że te wymagania są opcjonalne w systemie Android 2.3, ale będą wymagane w przyszłej wersji. Istniejące i nowe urządzenia z systemem Android 2.3 są bardzo mocno zachęcane do spełniania tych wymagań w systemie Android 2.3 , w przeciwnym razie nie będą one w stanie uzyskać zgodności z systemem Android po uaktualnieniu do przyszłej wersji.

Jeśli implementacja urządzenia spełnia wymagania tej sekcji, MOŻE zgłosić obsługę dźwięku o niskim opóźnieniu, zgłaszając funkcję „android.hardware.audio.low-latency” za pośrednictwem klasy android.content.pm.PackageManager . [ Resources, 27 ] I odwrotnie, jeśli implementacja urządzenia nie spełnia tych wymagań, NIE WOLNO zgłaszać obsługi dźwięku o niskim opóźnieniu.

6. Kompatybilność narzędzi programistycznych

Implementacje urządzeń MUSZĄ obsługiwać narzędzia Android Developer Tools dostępne w Android SDK. W szczególności urządzenia zgodne z systemem Android MUSZĄ być zgodne z:

  • Android Debug Bridge (znany jako adb) [ Zasoby, 23 ]
    Implementacje urządzeń MUSZĄ obsługiwać wszystkie funkcje adb zgodnie z dokumentacją w Android SDK. Demon adb po stronie urządzenia POWINIEN być domyślnie nieaktywny, ale MUSI istnieć mechanizm dostępny dla użytkownika, aby włączyć Android Debug Bridge.
  • Usługa monitora debugowania Dalvik (znana jako ddms) [ Zasoby, 23 ]
    Implementacje urządzeń MUSZĄ obsługiwać wszystkie funkcje ddms zgodnie z dokumentacją w Android SDK. Ponieważ ddms używa adb , obsługa ddms POWINNA być domyślnie nieaktywna, ale MUSI być obsługiwana zawsze, gdy użytkownik aktywował Android Debug Bridge, jak powyżej.
  • Małpa [ Zasoby, 26 ]
    Implementacje urządzeń MUSZĄ zawierać strukturę Monkey i udostępniać ją aplikacjom.

Większość systemów opartych na systemie Linux i Apple Macintosh rozpoznaje urządzenia z systemem Android przy użyciu standardowych narzędzi Android SDK, bez dodatkowej obsługi; jednak systemy Microsoft Windows zazwyczaj wymagają sterownika dla nowych urządzeń z systemem Android. (Na przykład, nowe identyfikatory dostawcy, a czasem nowe identyfikatory urządzeń wymagają niestandardowych sterowników USB dla systemów Windows.) Jeśli implementacja urządzenia nie jest rozpoznawana przez narzędzie adb dostarczone w standardowym Android SDK, realizatorzy urządzeń MUSZĄ dostarczyć sterowniki Windows umożliwiające programistom łączenie się z urządzenie korzystające z protokołu adb . Sterowniki te MUSZĄ być dostarczone dla systemów Windows XP, Windows Vista i Windows 7, zarówno w wersji 32-bitowej, jak i 64-bitowej.

7. Kompatybilność sprzętu

Android ma na celu umożliwienie realizatorom urządzeń tworzenie innowacyjnych formatów i konfiguracji. Jednocześnie programiści Androida piszą innowacyjne aplikacje, które opierają się na różnym sprzęcie i funkcjach dostępnych za pośrednictwem interfejsów API Androida. Wymagania w tej sekcji zapewniają równowagę między innowacjami dostępnymi dla wdrażających urządzenia a potrzebami programistów, aby zapewnić, że ich aplikacje będą dostępne tylko na urządzeniach, na których będą działać poprawnie.

Jeśli urządzenie zawiera określony komponent sprzętowy, który ma odpowiedni interfejs API dla programistów zewnętrznych, implementacja urządzenia MUSI implementować ten interfejs API zgodnie z opisem w dokumentacji Android SDK. Jeśli interfejs API w SDK wchodzi w interakcję z komponentem sprzętowym, który jest opcjonalny, a implementacja urządzenia nie posiada tego komponentu:

  • pełne definicje klas (zgodnie z dokumentacją SDK) dla interfejsów API komponentu MUSZĄ być nadal obecne
  • zachowania API MUSZĄ być zaimplementowane jako no-ops w jakiś rozsądny sposób
  • Metody API MUSZĄ zwracać wartości null tam, gdzie zezwala na to dokumentacja SDK
  • Metody API MUSZĄ zwracać implementacje klas bez operacji, w których wartości null nie są dozwolone przez dokumentację SDK
  • Metody API NIE MOGĄ zgłaszać wyjątków nieudokumentowanych w dokumentacji SDK

Typowym przykładem scenariusza, w którym obowiązują te wymagania, jest interfejs API telefonii: nawet na urządzeniach innych niż telefony te interfejsy API muszą być zaimplementowane jako rozsądne operacje bez operacji.

Implementacje urządzeń MUSZĄ dokładnie zgłaszać dokładne informacje o konfiguracji sprzętu za pomocą getSystemAvailableFeatures() i hasSystemFeature(String) w klasie android.content.pm.PackageManager . [ Zasoby, 27 ]

7.1. Wyświetlacz i grafika

Android 2.3 zawiera funkcje, które automatycznie dostosowują zasoby aplikacji i układy interfejsu użytkownika odpowiednio do urządzenia, aby zapewnić prawidłowe działanie aplikacji innych firm na różnych konfiguracjach sprzętowych [ Zasoby, 28 ]. Urządzenia MUSZĄ prawidłowo implementować te interfejsy API i zachowania, jak opisano w tej sekcji.

7.1.1. Konfiguracje ekranu

Wdrożenia urządzeń MOGĄ wykorzystywać ekrany o dowolnych wymiarach w pikselach, pod warunkiem, że spełniają następujące wymagania:

  • ekrany MUSZĄ mieć co najmniej 2,5 cala fizycznej przekątnej
  • gęstość MUSI wynosić co najmniej 100 dpi
  • proporcje MUSZĄ wynosić od 1,333 (4:3) do 1,779 (16:9)
  • zastosowana technologia wyświetlania składa się z kwadratowych pikseli

Implementacje urządzeń z ekranem spełniającym powyższe wymagania są uważane za zgodne i nie są wymagane żadne dodatkowe działania. Implementacja platformy Android automatycznie oblicza parametry wyświetlania, takie jak zasobnik rozmiaru ekranu i zasobnik gęstości. W większości przypadków decyzje ramowe są właściwe. Jeśli używane są domyślne obliczenia platformy, nie jest wymagana żadna dodatkowa akcja. Osoby wdrażające urządzenia, które chcą zmienić ustawienia domyślne lub użyć ekranu, który nie spełnia powyższych wymagań, MUSZĄ skontaktować się z zespołem ds. zgodności z systemem Android w celu uzyskania wskazówek, jak opisano w sekcji 12.

Jednostki używane przez powyższe wymagania są zdefiniowane w następujący sposób:

  • „Fizyczny rozmiar przekątnej” to odległość w calach między dwoma przeciwległymi rogami oświetlonej części wyświetlacza.
  • „dpi” (oznaczające „punkty na cal”) to liczba pikseli objętych liniową rozpiętością poziomą lub pionową wynoszącą 1”. Tam, gdzie wymienione są wartości dpi, zarówno poziome, jak i pionowe dpi muszą mieścić się w zakresie.
  • „Współczynnik proporcji” to stosunek dłuższego wymiaru ekranu do krótszego wymiaru. Na przykład wyświetlacz o wymiarach 480x854 pikseli to 854/480 = 1,779, czyli z grubsza „16:9”.

Implementacje urządzeń MUSZĄ używać tylko wyświetlaczy z pojedynczą konfiguracją statyczną. Oznacza to, że implementacje urządzeń NIE MOGĄ umożliwiać konfiguracji z wieloma ekranami. Na przykład, ponieważ typowy telewizor obsługuje wiele rozdzielczości, takich jak 1080p, 720p itd., ta konfiguracja nie jest zgodna z systemem Android 2.3. (Jednak wsparcie dla takich konfiguracji jest badane i planowane dla przyszłej wersji Androida).

7.1.2. Wyświetlaj dane

Implementacje urządzeń MUSZĄ zgłaszać poprawne wartości dla wszystkich metryk wyświetlania zdefiniowanych w android.util.DisplayMetrics [ Resources, 29 ].

7.1.3. Deklarowana obsługa ekranu

Aplikacje opcjonalnie wskazują obsługiwane rozmiary ekranu za pomocą atrybutu <supports-screens> w pliku AndroidManifest.xml. Implementacje urządzeń MUSZĄ poprawnie uwzględniać podaną przez aplikacje obsługę małych, średnich i dużych ekranów, zgodnie z opisem w dokumentacji Android SDK.

7.1.4. Orientacja ekranu

Zgodne urządzenia MUSZĄ obsługiwać dynamiczną orientację przez aplikacje w orientacji pionowej lub poziomej. Oznacza to, że urządzenie musi respektować żądanie aplikacji dotyczące określonej orientacji ekranu. Device implementations MAY select either portrait or landscape orientation as the default. Devices that cannot be physically rotated MAY meet this requirement by "letterboxing" applications that request portrait mode, using only a portion of the available display.

Devices MUST report the correct value for the device's current orientation, whenever queried via the android.content.res.Configuration.orientation, android.view.Display.getOrientation(), or other APIs.

7.1.5. 3D Graphics Acceleration

Device implementations MUST support OpenGL ES 1.0, as required by the Android 2.3 APIs. For devices that lack 3D acceleration hardware, a software implementation of OpenGL ES 1.0 is provided by the upstream Android Open-Source Project. Device implementations SHOULD support OpenGL ES 2.0.

Implementations MAY omit Open GL ES 2.0 support; however if support is omitted, device implementations MUST NOT report as supporting OpenGL ES 2.0. Specifically, if a device implementations lacks OpenGL ES 2.0 support:

  • the managed APIs (such as via the GLES10.getString() method) MUST NOT report support for OpenGL ES 2.0
  • the native C/C++ OpenGL APIs (that is, those available to apps via libGLES_v1CM.so, libGLES_v2.so, or libEGL.so) MUST NOT report support for OpenGL ES 2.0.

Conversely, if a device implementation does support OpenGL ES 2.0, it MUST accurately report that support via the routes just listed.

Note that Android 2.3 includes support for applications to optionally specify that they require specific OpenGL texture compression formats. These formats are typically vendor-specific. Device implementations are not required by Android 2.3 to implement any specific texture compression format. However, they SHOULD accurately report any texture compression formats that they do support, via the getString() method in the OpenGL API.

7.2. Input Devices

Android 2.3 supports a number of modalities for user input. Device implementations MUST support user input devices as provided for in this section.

7.2.1. Keyboard

Implementacje urządzeń:

  • MUST include support for the Input Management Framework (which allows third party developers to create Input Management Engines -- ie soft keyboard) as detailed at developer.android.com
  • MUST provide at least one soft keyboard implementation (regardless of whether a hard keyboard is present)
  • MAY include additional soft keyboard implementations
  • MAY include a hardware keyboard
  • MUST NOT include a hardware keyboard that does not match one of the formats specified in android.content.res.Configuration.keyboard [ Resources, 30 ] (that is, QWERTY, or 12-key)

7.2.2. Non-touch Navigation

Implementacje urządzeń:

  • MAY omit a non-touch navigation option (that is, may omit a trackball, d-pad, or wheel)
  • MUST report the correct value for android.content.res.Configuration.navigation [ Resources, 30 ]
  • MUST provide a reasonable alternative user interface mechanism for the selection and editing of text, compatible with Input Management Engines. The upstream Android Open-Source code includes a selection mechanism suitable for use with devices that lack non-touch navigation inputs.

7.2.3. Navigation keys

The Home, Menu and Back functions are essential to the Android navigation paradigm. Device implementations MUST make these functions available to the user at all times, regardless of application state. These functions SHOULD be implemented via dedicated buttons. They MAY be implemented using software, gestures, touch panel, etc., but if so they MUST be always accessible and not obscure or interfere with the available application display area.

Device implementers SHOULD also provide a dedicated search key. Device implementers MAY also provide send and end keys for phone calls.

7.2.4. Touchscreen input

Implementacje urządzeń:

  • MUST have a touchscreen
  • MAY have either capacitive or resistive touchscreen
  • MUST report the value of android.content.res.Configuration [ Resources, 30 ] reflecting corresponding to the type of the specific touchscreen on the device
  • SHOULD support fully independently tracked pointers, if the touchscreen supports multiple pointers

7.3. Czujniki

Android 2.3 includes APIs for accessing a variety of sensor types. Devices implementations generally MAY omit these sensors, as provided for in the following subsections. If a device includes a particular sensor type that has a corresponding API for third-party developers, the device implementation MUST implement that API as described in the Android SDK documentation. For example, device implementations:

  • MUST accurately report the presence or absence of sensors per the android.content.pm.PackageManager class. [ Resources, 27 ]
  • MUST return an accurate list of supported sensors via the SensorManager.getSensorList() and similar methods
  • MUST behave reasonably for all other sensor APIs (for example, by returning true or false as appropriate when applications attempt to register listeners, not calling sensor listeners when the corresponding sensors are not present; etc.)

The list above is not comprehensive; the documented behavior of the Android SDK is to be considered authoritative.

Some sensor types are synthetic, meaning they can be derived from data provided by one or more other sensors. (Examples include the orientation sensor, and the linear acceleration sensor.) Device implementations SHOULD implement these sensor types, when they include the prerequisite physical sensors.

The Android 2.3 APIs introduce a notion of a "streaming" sensor, which is one that returns data continuously, rather than only when the data changes. Device implementations MUST continuously provide periodic data samples for any API indicated by the Android 2.3 SDK documentation to be a streaming sensor.

7.3.1. Akcelerometr

Device implementations SHOULD include a 3-axis accelerometer. If a device implementation does include a 3-axis accelerometer, it:

  • MUST be able to deliver events at 50 Hz or greater
  • MUST comply with the Android sensor coordinate system as detailed in the Android APIs (see [ Resources, 31 ])
  • MUST be capable of measuring from freefall up to twice gravity (2g) or more on any three-dimensional vector
  • MUST have 8-bits of accuracy or more
  • MUST have a standard deviation no greater than 0.05 m/s^2

7.3.2. Magnetometer

Device implementations SHOULD include a 3-axis magnetometer (ie compass.) If a device does include a 3-axis magnetometer, it:

  • MUST be able to deliver events at 10 Hz or greater
  • MUST comply with the Android sensor coordinate system as detailed in the Android APIs (see [ Resources, 31 ]).
  • MUST be capable of sampling a range of field strengths adequate to cover the geomagnetic field
  • MUST have 8-bits of accuracy or more
  • MUST have a standard deviation no greater than 0.5 µT

7.3.3. GPS

Device implementations SHOULD include a GPS receiver. If a device implementation does include a GPS receiver, it SHOULD include some form of "assisted GPS" technique to minimize GPS lock-on time.

7.3.4. Gyroscope

Device implementations SHOULD include a gyroscope (ie angular change sensor.) Devices SHOULD NOT include a gyroscope sensor unless a 3-axis accelerometer is also included. If a device implementation includes a gyroscope, it:

  • MUST be capable of measuring orientation changes up to 5.5*Pi radians/second (that is, approximately 1,000 degrees per second)
  • MUST be able to deliver events at 100 Hz or greater
  • MUST have 8-bits of accuracy or more

7.3.5. Barometer

Device implementations MAY include a barometer (ie ambient air pressure sensor.) If a device implementation includes a barometer, it:

  • MUST be able to deliver events at 5 Hz or greater
  • MUST have adequate precision to enable estimating altitude

7.3.7. Thermometer

Device implementations MAY but SHOULD NOT include a thermometer (ie temperature sensor.) If a device implementation does include a thermometer, it MUST measure the temperature of the device CPU. It MUST NOT measure any other temperature. (Note that this sensor type is deprecated in the Android 2.3 APIs.)

7.3.7. Photometer

Device implementations MAY include a photometer (ie ambient light sensor.)

7.3.8. Proximity Sensor

Device implementations MAY include a proximity sensor. If a device implementation does include a proximity sensor, it MUST measure the proximity of an object in the same direction as the screen. That is, the proximity sensor MUST be oriented to detect objects close to the screen, as the primary intent of this sensor type is to detect a phone in use by the user. If a device implementation includes a proximity sensor with any other orientation, it MUST NOT be accessible through this API. If a device implementation has a proximity sensor, it MUST be have 1-bit of accuracy or more.

7.4. Data Connectivity

Network connectivity and access to the Internet are vital features of Android. Meanwhile, device-to-device interaction adds significant value to Android devices and applications. Device implementations MUST meet the data connectivity requirements in this section.

7.4.1. Telephony

"Telephony" as used by the Android 2.3 APIs and this document refers specifically to hardware related to placing voice calls and sending SMS messages via a GSM or CDMA network. While these voice calls may or may not be packet-switched, they are for the purposes of Android 2.3 considered independent of any data connectivity that may be implemented using the same network. In other words, the Android "telephony" functionality and APIs refer specifically to voice calls and SMS; for instance, device implementations that cannot place calls or send/receive SMS messages MUST NOT report the "android.hardware.telephony" feature or any sub-features, regardless of whether they use a cellular network for data connectivity.

Android 2.3 MAY be used on devices that do not include telephony hardware. That is, Android 2.3 is compatible with devices that are not phones. However, if a device implementation does include GSM or CDMA telephony, it MUST implement full support for the API for that technology. Device implementations that do not include telephony hardware MUST implement the full APIs as no-ops.

7.4.2. IEEE 802.11 (WiFi)

Android 2.3 device implementations SHOULD include support for one or more forms of 802.11 (b/g/a/n, etc.) If a device implementation does include support for 802.11, it MUST implement the corresponding Android API.

7.4.3. Bluetooth

Device implementations SHOULD include a Bluetooth transceiver. Device implementations that do include a Bluetooth transceiver MUST enable the RFCOMM-based Bluetooth API as described in the SDK documentation [ Resources, 32 ]. Device implementations SHOULD implement relevant Bluetooth profiles, such as A2DP, AVRCP, OBEX, etc. as appropriate for the device.

The Compatibility Test Suite includes cases that cover basic operation of the Android RFCOMM Bluetooth API. However, since Bluetooth is a communications protocol between devices, it cannot be fully tested by unit tests running on a single device. Consequently, device implementations MUST also pass the human-driven Bluetooth test procedure described in Appendix A.

7.4.4. Near-Field Communications

Device implementations SHOULD include a transceiver and related hardware for Near-Field Communications (NFC). If a device implementation does include NFC hardware, then it:

  • MUST report the android.hardware.nfc feature from the android.content.pm.PackageManager.hasSystemFeature() method. [ Resources, 27 ]
  • MUST be capable of reading and writing NDEF messages via the following NFC standards:
    • MUST be capable of acting as an NFC Forum reader/writer (as defined by the NFC Forum technical specification NFCForum-TS-DigitalProtocol-1.0) via the following NFC standards:
      • NfcA (ISO14443-3A)
      • NfcB (ISO14443-3B)
      • NfcF (JIS 6319-4)
      • NfcV (ISO 15693)
      • IsoDep (ISO 14443-4)
      • NFC Forum Tag Types 1, 2, 3, 4 (defined by the NFC Forum)
    • MUST be capable of transmitting and receiving data via the following peer-to-peer standards and protocols:
      • ISO 18092
      • LLCP 1.0 (defined by the NFC Forum)
      • SDP 1.0 (defined by the NFC Forum)
      • NDEF Push Protocol [ Resources, 33 ]
    • MUST scan for all supported technologies while in NFC discovery mode.
    • SHOULD be in NFC discovery mode while the device is awake with the screen active.

    (Note that publicly available links are not available for the JIS, ISO, and NFC Forum specifications cited above.)

    Additionally, device implementations SHOULD support the following widely-deployed MIFARE technologies.

    Note that Android 2.3.3 includes APIs for these MIFARE types. If a device implementation supports MIFARE, it:

    • MUST implement the corresponding Android APIs as documented by the Android SDK
    • MUST report the feature com.nxp.mifare from the android.content.pm.PackageManager.hasSystemFeature() method. [ Resources, 27 ] Note that this is not a standard Android feature, and as such does not appear as a constant on the PackageManager class.
    • MUST NOT implement the corresponding Android APIs nor report the com.nxp.mifare feature unless it also implements general NFC support as described in this section

    If a device implementation does not include NFC hardware, it MUST NOT declare the android.hardware.nfc feature from the android.content.pm.PackageManager.hasSystemFeature() method [ Resources, 27 ], and MUST implement the Android 2.3 NFC API as a no-op.

    As the classes android.nfc.NdefMessage and android.nfc.NdefRecord represent a protocol-independent data representation format, device implementations MUST implement these APIs even if they do not include support for NFC or declare the android.hardware.nfc feature.

    7.4.5. Minimum Network Capability

    Device implementations MUST include support for one or more forms of data networking. Specifically, device implementations MUST include support for at least one data standard capable of 200Kbit/sec or greater. Examples of technologies that satisfy this requirement include EDGE, HSPA, EV-DO, 802.11g, Ethernet, etc.

    Device implementations where a physical networking standard (such as Ethernet) is the primary data connection SHOULD also include support for at least one common wireless data standard, such as 802.11 (WiFi).

    Devices MAY implement more than one form of data connectivity.

    7.5. Cameras

    Device implementations SHOULD include a rear-facing camera, and MAY include a front-facing camera. A rear-facing camera is a camera located on the side of the device opposite the display; that is, it images scenes on the far side of the device, like a traditional camera. A front-facing camera is a camera located on the same side of the device as the display; that is, a camera typically used to image the user, such as for video conferencing and similar applications.

    7.5.1. Rear-Facing Camera

    Device implementations SHOULD include a rear-facing camera. If a device implementation includes a rear-facing camera, it:

    • MUST have a resolution of at least 2 megapixels
    • SHOULD have either hardware auto-focus, or software auto-focus implemented in the camera driver (transparent to application software)
    • MAY have fixed-focus or EDOF (extended depth of field) hardware
    • MAY include a flash. If the Camera includes a flash, the flash lamp MUST NOT be lit while an android.hardware.Camera.PreviewCallback instance has been registered on a Camera preview surface, unless the application has explicitly enabled the flash by enabling the FLASH_MODE_AUTO or FLASH_MODE_ON attributes of a Camera.Parameters object. Note that this constraint does not apply to the device's built-in system camera application, but only to third-party applications using Camera.PreviewCallback .

    7.5.2. Front-Facing Camera

    Device implementations MAY include a front-facing camera. If a device implementation includes a front-facing camera, it:

    • MUST have a resolution of at least VGA (that is, 640x480 pixels)
    • MUST NOT use a front-facing camera as the default for the Camera API. That is, the camera API in Android 2.3 has specific support for front-facing cameras, and device implementations MUST NOT configure the API to to treat a front-facing camera as the default rear-facing camera, even if it is the only camera on the device.
    • MAY include features (such as auto-focus, flash, etc.) available to rear-facing cameras as described in Section 7.5.1.
    • MUST horizontally reflect (ie mirror) the stream displayed by an app in a CameraPreview, as follows:
      • If the device implementation is capable of being rotated by user (such as automatically via an accelerometer or manually via user input), the camera preview MUST be mirrored horizontally relative to the device's current orientation.
      • If the current application has explicitly requested that the Camera display be rotated via a call to the android.hardware.Camera.setDisplayOrientation() [ Resources, 40 ] method, the camera preview MUST be mirrored horizontally relative to the orientation specified by the application.
      • Otherwise, the preview MUST be mirrored along the device's default horizontal axis.
    • MUST mirror the image data returned to any "postview" camera callback handlers, in the same manner as the camera preview image stream. (If the device implementation does not support postview callbacks, this requirement obviously does not apply.)
    • MUST NOT mirror the final captured still image or video streams returned to application callbacks or committed to media storage

    7.5.3. Camera API Behavior

    Device implementations MUST implement the following behaviors for the camera-related APIs, for both front- and rear-facing cameras:

    1. If an application has never called android.hardware.Camera.Parameters.setPreviewFormat(int), then the device MUST use android.hardware.PixelFormat.YCbCr_420_SP for preview data provided to application callbacks.
    2. If an application registers an android.hardware.Camera.PreviewCallback instance and the system calls the onPreviewFrame() method when the preview format is YCbCr_420_SP, the data in the byte[] passed into onPreviewFrame() must further be in the NV21 encoding format. That is, NV21 MUST be the default.
    3. Device implementations SHOULD support the YV12 format (as denoted by the android.graphics.ImageFormat.YV12 constant) for camera previews for both front- and rear-facing cameras. Note that the Compatibility Definition for a future version is planned to change this requirement to "MUST". That is, YV12 support is optional in Android 2.3 but will be required by a future version. Existing and new devices that run Android 2.3 are very strongly encouraged to meet this requirement in Android 2.3 , or they will not be able to attain Android compatibility when upgraded to the future version.

    Device implementations MUST implement the full Camera API included in the Android 2.3 SDK documentation [ Resources, 41 ]), regardless of whether the device includes hardware autofocus or other capabilities. For instance, cameras that lack autofocus MUST still call any registered android.hardware.Camera.AutoFocusCallback instances (even though this has no relevance to a non-autofocus camera.) Note that this does apply to front-facing cameras; for instance, even though most front-facing cameras do not support autofocus, the API callbacks must still be "faked" as described.

    Device implementations MUST recognize and honor each parameter name defined as a constant on the android.hardware.Camera.Parameters class, if the underlying hardware supports the feature. If the device hardware does not support a feature, the API must behave as documented. Conversely, Device implementations MUST NOT honor or recognize string constants passed to the android.hardware.Camera.setParameters() method other than those documented as constants on the android.hardware.Camera.Parameters . That is, device implementations MUST support all standard Camera parameters if the hardware allows, and MUST NOT support custom Camera parameter types.

    7.5.4. Camera Orientation

    Both front- and rear-facing cameras, if present, MUST be oriented so that the long dimension of the camera aligns with the screen's long dimention. That is, when the device is held in the landscape orientation, a cameras MUST capture images in the landscape orientation. This applies regardless of the device's natural orientation; that is, it applies to landscape-primary devices as well as portrait-primary devices.

    7.6. Memory and Storage

    The fundamental function of Android 2.3 is to run applications. Device implementations MUST the requirements of this section, to ensure adequate storage and memory for applications to run properly.

    7.6.1. Minimum Memory and Storage

    Device implementations MUST have at least 128MB of memory available to the kernel and userspace. The 128MB MUST be in addition to any memory dedicated to hardware components such as radio, memory, and so on that is not under the kernel's control.

    Device implementations MUST have at least 150MB of non-volatile storage available for user data. That is, the /data partition MUST be at least 150MB.

    Beyond the requirements above, device implementations SHOULD have at least 1GB of non-volatile storage available for user data. Note that this higher requirement is planned to become a hard minimum in a future version of Android. Device implementations are strongly encouraged to meet these requirements now, or else they may not be eligible for compatibility for a future version of Android.

    The Android APIs include a Download Manager that applications may use to download data files. The Download Manager implementation MUST be capable of downloading individual files 55MB in size, or larger. The Download Manager implementation SHOULD be capable of downloading files 100MB in size, or larger.

    7.6.2. Application Shared Storage

    Device implementations MUST offer shared storage for applications. The shared storage provided MUST be at least 1GB in size.

    Device implementations MUST be configured with shared storage mounted by default, "out of the box". If the shared storage is not mounted on the Linux path /sdcard , then the device MUST include a Linux symbolic link from /sdcard to the actual mount point.

    Device implementations MUST enforce as documented the android.permission.WRITE_EXTERNAL_STORAGE permission on this shared storage. Shared storage MUST otherwise be writable by any application that obtains that permission.

    Device implementations MAY have hardware for user-accessible removable storage, such as a Secure Digital card. Alternatively, device implementations MAY allocate internal (non-removable) storage as shared storage for apps.

    Regardless of the form of shared storage used, device implementations MUST provide some mechanism to access the contents of shared storage from a host computer, such as USB mass storage or Media Transfer Protocol.

    It is illustrative to consider two common examples. If a device implementation includes an SD card slot to satisfy the shared storage requirement, a FAT-formatted SD card 1GB in size or larger MUST be included with the device as sold to users, and MUST be mounted by default. Alternatively, if a device implementation uses internal fixed storage to satisfy this requirement, that storage MUST be 1GB in size or larger and mounted on /sdcard (or /sdcard MUST be a symbolic link to the physical location if it is mounted elsewhere.)

    Device implementations that include multiple shared storage paths (such as both an SD card slot and shared internal storage) SHOULD modify the core applications such as the media scanner and ContentProvider to transparently support files placed in both locations.

    7.7. USB

    Implementacje urządzeń:

    • MUST implement a USB client, connectable to a USB host with a standard USB-A port
    • MUST implement the Android Debug Bridge over USB (as described in Section 7)
    • MUST implement the USB mass storage specification, to allow a host connected to the device to access the contents of the /sdcard volume
    • SHOULD use the micro USB form factor on the device side
    • MAY include a non-standard port on the device side, but if so MUST ship with a cable capable of connecting the custom pinout to standard USB-A port

    8. Performance Compatibility

    Compatible implementations must ensure not only that applications simply run correctly on the device, but that they do so with reasonable performance and overall good user experience. Device implementations MUST meet the key performance metrics of an Android 2.3 compatible device defined in the table below:

    Metric Performance Threshold Uwagi
    Application Launch Time The following applications should launch within the specified time.
    • Browser: less than 1300ms
    • MMS/SMS: less than 700ms
    • AlarmClock: less than 650ms
    The launch time is measured as the total time to complete loading the default activity for the application, including the time it takes to start the Linux process, load the Android package into the Dalvik VM, and call onCreate.
    Simultaneous Applications When multiple applications have been launched, re-launching an already-running application after it has been launched must take less than the original launch time.

    9. Security Model Compatibility

    Device implementations MUST implement a security model consistent with the Android platform security model as defined in Security and Permissions reference document in the APIs [ Resources, 42 ] in the Android developer documentation. Device implementations MUST support installation of self-signed applications without requiring any additional permissions/certificates from any third parties/authorities. Specifically, compatible devices MUST support the security mechanisms described in the follow sub-sections.

    9.1. Uprawnienia

    Device implementations MUST support the Android permissions model as defined in the Android developer documentation [ Resources, 42 ]. Specifically, implementations MUST enforce each permission defined as described in the SDK documentation; no permissions may be omitted, altered, or ignored. Implementations MAY add additional permissions, provided the new permission ID strings are not in the android.* namespace.

    9.2. UID and Process Isolation

    Device implementations MUST support the Android application sandbox model, in which each application runs as a unique Unix-style UID and in a separate process. Device implementations MUST support running multiple applications as the same Linux user ID, provided that the applications are properly signed and constructed, as defined in the Security and Permissions reference [ Resources, 42 ].

    9.3. Filesystem Permissions

    Device implementations MUST support the Android file access permissions model as defined in as defined in the Security and Permissions reference [ Resources, 42 ].

    9.4. Alternate Execution Environments

    Device implementations MAY include runtime environments that execute applications using some other software or technology than the Dalvik virtual machine or native code. However, such alternate execution environments MUST NOT compromise the Android security model or the security of installed Android applications, as described in this section.

    Alternate runtimes MUST themselves be Android applications, and abide by the standard Android security model, as described elsewhere in Section 9.

    Alternate runtimes MUST NOT be granted access to resources protected by permissions not requested in the runtime's AndroidManifest.xml file via the <uses-permission> mechanism.

    Alternate runtimes MUST NOT permit applications to make use of features protected by Android permissions restricted to system applications.

    Alternate runtimes MUST abide by the Android sandbox model. Konkretnie:

    • Alternate runtimes SHOULD install apps via the PackageManager into separate Android sandboxes (that is, Linux user IDs, etc.)
    • Alternate runtimes MAY provide a single Android sandbox shared by all applications using the alternate runtime.
    • Alternate runtimes and installed applications using an alternate runtime MUST NOT reuse the sandbox of any other app installed on the device, except through the standard Android mechanisms of shared user ID and signing certificate
    • Alternate runtimes MUST NOT launch with, grant, or be granted access to the sandboxes corresponding to other Android applications.

    Alternate runtimes MUST NOT be launched with, be granted, or grant to other applications any privileges of the superuser (root), or of any other user ID.

    The .apk files of alternate runtimes MAY be included in the system image of a device implementation, but MUST be signed with a key distinct from the key used to sign other applications included with the device implementation.

    When installing applications, alternate runtimes MUST obtain user consent for the Android permissions used by the application. That is, if an application needs to make use of a device resource for which there is a corresponding Android permission (such as Camera, GPS, etc.), the alternate runtime MUST inform the user that the application will be able to access that resource. If the runtime environment does not record application capabilities in this manner, the runtime environment MUST list all permissions held by the runtime itself when installing any application using that runtime.

    10. Software Compatibility Testing

    The Android Open-Source Project includes various testing tools to verify that device implementations are compatible. Device implementations MUST pass all tests described in this section.

    However, note that no software test package is fully comprehensive. For this reason, device implementers are very strongly encouraged to make the minimum number of changes as possible to the reference and preferred implementation of Android 2.3 available from the Android Open-Source Project. This will minimize the risk of introducing bugs that create incompatibilities requiring rework and potential device updates.

    10.1. Compatibility Test Suite

    Device implementations MUST pass the Android Compatibility Test Suite (CTS) [ Resources, 2 ] available from the Android Open Source Project, using the final shipping software on the device. Additionally, device implementers SHOULD use the reference implementation in the Android Open Source tree as much as possible, and MUST ensure compatibility in cases of ambiguity in CTS and for any reimplementations of parts of the reference source code.

    The CTS is designed to be run on an actual device. Like any software, the CTS may itself contain bugs. The CTS will be versioned independently of this Compatibility Definition, and multiple revisions of the CTS may be released for Android 2.3. Device implementations MUST pass the latest CTS version available at the time the device software is completed.

    MUST pass the most recent version of the Android Compatibility Test Suite (CTS) available at the time of the device implementation's software is completed. (The CTS is available as part of the Android Open Source Project [ Resources, 2 ].) The CTS tests many, but not all, of the components outlined in this document.

    10.2. CTS Verifier

    Device implementations MUST correctly execute all applicable cases in the CTS Verifier. The CTS Verifier is included with the Compatibility Test Suite, and is intended to be run by a human operator to test functionality that cannot be tested by an automated system, such as correct functioning of a camera and sensors.

    The CTS Verifier has tests for many kinds of hardware, including some hardware that is optional. Device implementations MUST pass all tests for hardware which they possess; for instance, if a device possesses an accelerometer, it MUST correctly execute the Accelerometer test case in the CTS Verifier. Test cases for features noted as optional by this Compatibility Definition Document MAY be skipped or omitted.

    Every device and every build MUST correctly run the CTS Verifier, as noted above. However, since many builds are very similar, device implementers are not expected to explicitly run the CTS Verifier on builds that differ only in trivial ways. Specifically, device implementations that differ from an implementation that has passed the CTS Verfier only by the set of included locales, branding, etc. MAY omit the CTS Verifier test.

    10.3. Reference Applications

    Device implementers MUST test implementation compatibility using the following open-source applications:

    • The "Apps for Android" applications [ Resources, 43 ].
    • Replica Island (available in Android Market; only required for device implementations that support with OpenGL ES 2.0)

    Each app above MUST launch and behave correctly on the implementation, for the implementation to be considered compatible.

    11. Updatable Software

    Device implementations MUST include a mechanism to replace the entirety of the system software. The mechanism need not perform "live" upgrades -- that is, a device restart MAY be required.

    Any method can be used, provided that it can replace the entirety of the software preinstalled on the device. For instance, any of the following approaches will satisfy this requirement:

    • Over-the-air (OTA) downloads with offline update via reboot
    • "Tethered" updates over USB from a host PC
    • "Offline" updates via a reboot and update from a file on removable storage

    The update mechanism used MUST support updates without wiping user data. Note that the upstream Android software includes an update mechanism that satisfies this requirement.

    If an error is found in a device implementation after it has been released but within its reasonable product lifetime that is determined in consultation with the Android Compatibility Team to affect the compatibility of third-party applications, the device implementer MUST correct the error via a software update available that can be applied per the mechanism just described.

    12. Contact Us

    You can contact the document authors at compatibility@android.com for clarifications and to bring up any issues that you think the document does not cover.

    Appendix A - Bluetooth Test Procedure

    The Compatibility Test Suite includes cases that cover basic operation of the Android RFCOMM Bluetooth API. However, since Bluetooth is a communications protocol between devices, it cannot be fully tested by unit tests running on a single device. Consequently, device implementations MUST also pass the human-operated Bluetooth test procedure described below.

    The test procedure is based on the BluetoothChat sample app included in the Android open-source project tree. The procedure requires two devices:

    • a candidate device implementation running the software build to be tested
    • a separate device implementation already known to be compatible, and of a model from the device implementation being tested -- that is, a "known good" device implementation

    The test procedure below refers to these devices as the "candidate" and "known good" devices, respectively.

    Setup and Installation

    1. Build BluetoothChat.apk via 'make samples' from an Android source code tree.
    2. Install BluetoothChat.apk on the known-good device.
    3. Install BluetoothChat.apk on the candidate device.

    Test Bluetooth Control by Apps

    1. Launch BluetoothChat on the candidate device, while Bluetooth is disabled.
    2. Verify that the candidate device either turns on Bluetooth, or prompts the user with a dialog to turn on Bluetooth.

    Test Pairing and Communication

    1. Launch the Bluetooth Chat app on both devices.
    2. Make the known-good device discoverable from within BluetoothChat (using the Menu).
    3. On the candidate device, scan for Bluetooth devices from within BluetoothChat (using the Menu) and pair with the known-good device.
    4. Send 10 or more messages from each device, and verify that the other device receives them correctly.
    5. Close the BluetoothChat app on both devices by pressing Home .
    6. Unpair each device from the other, using the device Settings app.

    Test Pairing and Communication in the Reverse Direction

    1. Launch the Bluetooth Chat app on both devices.
    2. Make the candidate device discoverable from within BluetoothChat (using the Menu).
    3. On the known-good device, scan for Bluetooth devices from within BluetoothChat (using the Menu) and pair with the candidate device.
    4. Send 10 or messages from each device, and verify that the other device receives them correctly.
    5. Close the Bluetooth Chat app on both devices by pressing Back repeatedly to get to the Launcher.

    Test Re-Launches

    1. Re-launch the Bluetooth Chat app on both devices.
    2. Send 10 or messages from each device, and verify that the other device receives them correctly.

    Note: the above tests have some cases which end a test section by using Home, and some using Back. These tests are not redundant and are not optional: the objective is to verify that the Bluetooth API and stack works correctly both when Activities are explicitly terminated (via the user pressing Back, which calls finish()), and implicitly sent to background (via the user pressing Home.) Each test sequence MUST be performed as described.